Als accommodatiebeheerder zorgde Jos Damink er gedurende 40 jaar mede voor dat de speelvelden op sportpark Vondersweijde in een zo optimaal mogelijke conditie waren. Hij heeft onlangs het stokje over gedragen aan Theo Lohuis.
Voorafgaande aan het thuisduel tegen Urk werd in de bestuurskamer stil gestaan bij het afscheid van Jos. Voorzitter Eddy Gelhever sprak zijn bewondering uit voor de ‘grasmeester’ van Quick’20. “Jos weet alles van gras en heeft er ontelbare uren in gestopt om de velden op ons sportpark zo goed mogelijk te houden. Iedereen vindt iets van de toestand van de velden en denkt expert te zijn, maar gelukkig heeft Jos zich nooit door al die meningen gek laten maken.”
Hoeskamer
Henri ter Braak van het gelijknamige groenbedrijf sprak zijn waardering uit voor de jarenlange samenwerking met Jos en ook voorzitter Harry Mentink van Black and White dankte hem voor zijn inzet. “Geen man van lange discussies maar een doener.”
Wel iemand met een creatieve geest want Harry onthulde dat Jos de bedenker is van de naamgeving ‘Hoeskamer’ van de supportersclub voor de gezellige omroepcabine in de nok van de hoofdtribune.
Vrijwilliger
Jos Damink (79) is praktisch zijn hele leven al nauw verbonden met Quick’20. Als speler maar ook vanaf zijn 13de al als vrijwilliger op diverse terreinen, geeft hij zelf aan. De laatste veertig jaren dus onder andere als accommodatiebeheerder.
Tot dat werkveld behoren onder andere ook de kleedkamers. Daarbij gaat steeds meer tijd zitten in het schoonmaken, geeft hij aan. “Spelers laten nogal eens een behoorlijke puinhoop achter. Ik kreeg net nog een appje van mijn opvolger Theo dat de kleedkamers er niet uitzagen. Schoenen worden tegen de muren uitgeklopt, modder ligt soms overal. Jammer, wat dat betreft is de mentaliteit wel veranderd.”
Veel plezier
“Maar””, voegt hij met nadruk toe, “ik heb het altijd met veel plezier gedaan. Samen met anderen hoor, want we hadden altijd een mooie groep medewerkers.”
De grootste uitdaging was altijd om de velden op het sportpark goed te houden. Niet altijd gemakkelijk. Vooral niet in de periode november tot februari. “Dan was je toch vooral afhankelijk van het weer. Dan was het vaak een spel met de elementen om de velden in zo optimaal mogelijke conditie te krijgen.”
Consul
Met dat doel voor ogen moest Jos als consul soms ook wedstrijden afgelasten. Dat werd hem niet altijd in dank afgenomen. “Ach”, reageert hij, “dat hoort er een beetje bij. Maar als je door blijft spelen wordt zo’n veld al snel een knollentuin. Dat wil niemand. Daar was uiteindelijk ook wel begrip voor.”
Foto’s bekijk je hier